تابستان را يادتان رفته حتما كه افتاديد به قلدری كردن. ما يادمان نرفته٬ يادمان نمی رود. داغ گذاشتيد روی دلمان كه فراموش مان نشود. هی اسم روی اسم تلنبار كرديد. هی خاطره پشت خاطره... بعد رد كه می شوی از ونک يکهو از خاطرت ميگذرد همين جا بود كه اولين بار، اولين باتوم ها آمد پايين و شكافت تن نحيف مان را. پوست كلفت نشده بوديم هنوز٬ نمي دانستيم قرار است روزهای بعدش، هر روزمان همين باشد. هی باتوم و گاز اشك آور... نمي دانستيم ونک شروع روزهای تازه است. چه تابستانی را از سر گذرانديم ...

و آزادی را هميشه همين جوری يادم می ماند. تا آخر دنيا... بعد از كلی راه رفتن و نفس زدن و گرما، يكی كه قد بلندتر بود می گفت؛ « دارم می بينمش! » و ما روی پاشنه های پاهامان، دنبالش می گشتيم و اگر نبود مي رفتيم بالاي نرده هاي وسط خيابان ! بالا خره رسيديم . قبل از انتخابات كه خوش خيال بوديم كه مي رسيم . بعد از انتخابات كه فكر مي كرديم راهي نمانده . همين جوري كه دهان به دهان مي گشت رهنورد گفته بمانيد خانه هاتان . كه مي گفتند موسوي مي آيد تا مردم را نكشند . كه مي گفتند دستور تير داده اند . كه داده بودند. كه اولين گلوله همان جا شليك شد، اولين قرباني ...

و همهمه اي كه پيچيد توي توپخانه ؛ « يا حسين ! مير حسين ! » فكر مي كرديم اگر همه پاهامان را بكوبيم زمين ، زمين مي لرزد بس كه زياد بوديم . زمين مي رود پايين بس كه عصباني بوديم ؛ « موسوي موسوي ! راي منو پس بگير »

و امير آباد را با آن چماق به دست هاي حيدر گوي غول پيكر و در خانه هايي كه باز بود به روي مان . بطري هايي كه پر آب مي شد . مادرهايي كه دعاشان و لبخندشان پشت سر مان بود پيش از آن كه برگرديم توي خيابان . و نگاه نگران مهربان شان ؛ « مراقب خودتان باشيد ! » بوديم . هستيم . تازه داشتيم ياد مي گرفتيم مراقب خود مان و انسانيت مان باشيم . مراقب حق مان و شرف مان باشيم .

و بلوار كشاورز را پيش از وليعصر ؛ « سعيد حجاريان ، آزاد بايد گردد ! »

بهشت زهرا را با تمام گرد و خاكش ، باتوم هايي كه پايين نيامدند . ون هايي كه خالي رفتند . دست هايي كه تا آخر افراشته ماند ، بغض هايي كه فرياد شد ؛ « سي سال جرم و جنايت ... »

من اولين بار ، اولين دست بند سبزم را توي هفت تير از دستم باز كردم . اشك آور را كه زدند و پشتش هجوم آوردند به سمت مان . باز نمي شد بس كه محكم بسته بودمش . بس كه هميشه دستم بود . با فندك سوزاندمش . گذاشتم توي جيبم . ماند يادگاري تا بهارستان كه گمش كردم .

وليعصر را روز تنفيذ ؛ « ای رهبر كودتا! اين آخرين پيام است ... » و اولين بار صداي تپش قلبم را شنيدم وقتي جواب مان گلوله هايي بود كه پشت سرمان شليك مي شد و ما دست هاي هم را مي فشرديم از ترس .

و ما تمام پل كريم خان بوديم . از اول تا آخرش . و خيلي قبل ترش و خيلي بعد ترش ...

انقلاب را كه نگو . خود زندگي ست . هي نرسيدن است . هي رسيدن و كتك خوردن . از حفظ شديم تمام كوچه پس كوچه هاش را بس كه روزهاي تابستان مان شب شد توي پياده روهاش . نه به اين راحتي كه مي نويسم و مي خوانيد . سخت تر . غمگين تر . خوني تر . حالا كه نگاه مي كنم اميدوار كننده تر ، انساني تر از هميشهء انقلاب و كتابفروشي هاش . حالا داشتيم آن كتاب ها را زندگي مي كرديم . درس پس مي داديم . پس آزادي اين همه سخت بود و درد داشت ؟

و بهارستان را و بهارستان را و بهارستان را ...

تابستان را يادتان كه نرفته ؟
 

ما سیزده آبان خواهیم آمد تا باز سبز کنیم همه جا را ...